Домой Анатолий Санотенко Зямны акіян (некалькі перакладаў з Апалінэра)

Зямны акіян (некалькі перакладаў з Апалінэра)

  ГІЁМ АПАЛІНЭР

  (УЛАДЗІМІР КАСТРАВІЦКІ*)

 

 

 

OCÉAN DE TERRE

                        À G. de Chirico

J’ai bâti une maison au milieu de l’Océan
Ses fenêtres sont les fleuves qui s’écoulent de mes yeux
Des poulpes grouillent partout où se tiennent les murailles
Entendez battre leur triple cœur et leur bec cogner aux vitres
Maison humide
Maison ardente
Saison rapide
Saison qui chante
Les avions pondent des œufs
Attention on va jeter l’ancre
Attention à l’encre que l’on jette
Il serait bon que vous vinssiez du ciel
Le chèvrefeuille du ciel grimpe
Les poulpes terrestres palpitent
Et puis nous sommes tant et tant à être nos propres fossoyeurs
Pâles poulpes des vagues crayeuses ô poulpes aux becs pâles
Autour de la maison il y a cet océan que tu connais
Et qui ne se repose jamais

 

ЗЯМНЫ АКІЯН

                                    Дж. Дэ Кірыко

Я дом свой узвёў пасярод Акіяна зямнога

Яго вокны рэкі што цякуць з вачэй маіх

Кішаць паўсюль васьміногі каля яго сцен

Чуецца патройнае іх сэрцабіцце і грук дзюбаў у шыбы

Вільготны дом

Мой дом пылае

І час як гром

Які спявае

Самалеты адкладаюць яйкі

Увага зараз яны кінуць якар

Увага зараз будзе выбух чарнілаў*

Было б вельмі добра калі б вы сышлі з нябёсаў

Глядзіце як бружмель на неба да вас імкнецца

Між тым як тут на зямлі дражаць васьміногі

Мы зрабілі ўсё каб стаць самім сабе магільшчыкамі

О бледныя васьміногі з крэйдавых хваль

О васьміногі з мярцвяна-белымі дзюбамі

Зямны акіян вакол майго дома

І б’е ён у сцены бяз стомы бяз стомы

 

* Васьміног валодае здольнасцю выкідваць пры небяспецы воблака чарнілаў, так званую «атрамантавую бомбу».

 

 

LES COLCHIQUES

Le pré est vénéneux mais joli en automne

Les vaches y paissant

Lentement s’empoisonnent

Le colchique couleur de cerne et de lilas

Y fleurit tes yeux sont comme cette fleur-là

Violâtres comme leur cerne et comme cet automne

Et ma vie pour tes yeux lentement s’empoisonne

 

Les enfants de l’école viennent avec fracas

Vêtus de hoquetons et jouant de l’harmonica

Ils cueillent les colchiques qui sont comme des mères

Filles de leurs filles et sont couleur de tes paupières

 

Qui battent comme les fleurs battent au vent dément

 

Le gardien du troupeau chante tout doucement

Tandis que lentes et meuglant les vaches abandonnent

Pour toujours ce grand pré mal fleuri par l’automne

 

ПОЗНАЦВЕТ

Луг увосень атрутны падманна прыгожы

І атручвае статкі ягоная пожня

Толькі вось паглядзі заквітнеў познацвет

Сіні колер яго колер воч колер бед

У вачах тваіх фарбы квітнеюць так шчыра

І атручаны я тваімі вачыма

 

З крыкам шумам са школы бягуць шкаляры

Але сумна ім тут у гэтым двары

І збягаюць на луг дзе ірвуць познацветы

Той жа колер у іх як з мінулага лета

 

І расквечаны ім жа вочы твае

 

Ціха песню пастух спявае ў паўсне

І ў нябыт назаўседы брыдзе статак новы

Праз мурог праз увесь луг атрутна-ліловы

 

               L’adieu

J’ai cueilli ce brin de bruy`ere

L’automne est morte souviens-t’en

Nous ne nous verrons plus sur terre

Odeur du temps brin de bruy`ere

Et souviens-toi que je t’attends

 

        РАЗВІТАННЕ

І сарваў я галінку верасу

Бачыш мертвая восень вакол

На зямлі мы ўжо не сустрэнемся

Вось пах часу пах верасня верасу

Я чакаю ў суквецце вякоў

 

 

*Уладзімір Кастравіцкі. Славуты французскі паэт Гіём Апалінэр (1880-1918) паходзіў з беларускага шляхетнага роду Кастравіцкіх. Яго маці Анжаліка Кастравіцкая была дачкой штабс-капітана расійскага войска Міхала-Апалінарыя Кастравіцкага, які ўдзельнічаў у паўстанні 1863 года. Родавы маёнтак Кастравіцкіх Дарожкавічы (Дзісненшчына) быў канфіскаваны пасля падаўлення паўстання расійскім урадам. Дзед паэта з сям’ёй эміграваў у Італію, дзе і нарадзіўся Гіём-Уладзімір-Апалінарый Кастравіцкі і дзе прайшло яго дзяцінства.

Гійом Апалінэр пісаў свае вершы без знакаў прыпынку, даючы такім чынам, па яго разуменню, большую свабоду вершам…