Домой Анатолий Санотенко ЁСЦЬ

ЁСЦЬ

Гіём Апалінэр

                                            (УЛАДЗІМІР  КАСТРАВІЦКІ*)

Працяг Літаратурнага марафона імя Апалінэра (пачатак –17-га верасня):  http://babruysk.by/litaraturny-marafon-imya-giyoma-apalinera/

Гіём Апалінэр, вершы, пераклад, Анатоль Санаценка

З кнігі «Каліграмы»

 

                                ЁСЦЬ**

Ёсць карабель які звёз ад мяне маю каханую

Ёсць у небе шэсць сасісак яны выглядаюць як лічынкі

з якіх ў начы народзяцца зоркі

Ёсць варожая падводная лодка якая хацела б знішчыць маю любоў

Ёсць  вакол мяне тысячы маленькіх елак  што пасечаны асколкамі

Ёсць  салдат-пяхотнік, які проста моўча сядзіць аслеплены атрутным

газам

Ёсць усе мы ў знішчаных карпусах Ніцшэ, Гётэ і Кёльна

Ёсць маё тамленне ў чаканні ліста які павінен быў даўно ужо атрымаць

Ёсць ў маім паперніку некалькі фотаздымкаў маёй каханай

Ёсць палонныя якія праходзяць міма мяне з змрочнымі тварамі

Ёсць батарэі чые разлікі клапочуць каля гармат

Ёсць паштальён які бяжыць трушком па дарозе абсаджанай самотнымі

дрэвамі

Ёсць як кажуць шпіён што хаваецца тут нябачны як гарызонт з якім ён ганебна зліваецца

Ёсць высокі падобны на лілею бюст маёй любімай

Ёсць капітан які турботна чакае сувязі з Атлантыкай па

радыётэлеграфе

Ёсць салдаты што ў начы пілуюць дошкі для заўтрашніх трунаў

Ёсць жанчыны ў Мексіцы якія гучна просяць  маіс перад

скрываўленым абліччам Хрыста

Ёсць Гальфстрым такі цёплы і  жыватворны

Ёсць у пяці кіламетрах адсюль могілкі поўныя крыжоў

Ёсць паўсюль крыжы тут і там тут і там

Ёсць плады падобныя на інжыр на кактусах у Алжыры

Ёсць доўгія гнуткія рукі маёй каханай

Ёсць чарніліца якую я зрабіў з 15-сантыметровай гільзы

якую мне не дазваляюць адправіць адгэтуль

Ёсць маё сядло што мокне пад дажджом

Ёсць рэкі  якія назад не цякуць

Ёсць каханне што пяшчотна кліча мяне

Быў палонны бош які нёс на спіне свой кулямёт

Ёсць мужчыны ў свеце што ніколі  не былі на вайне

Ёсць  індусы якія глядзяць са здзіўленнем на заходнія вёскі

І  думаюць з сумам пра тых з кім яны ўжо не пабачацца зноў

Бо падчас гэтай вайны ўсе сышлі так далёка ў мастацтве нябачнасці

 

                                            IL Y A

Il Y A un vaisseau qui a emporté ma bien-aimée
Il y a dans le ciel six saucisses et la nuit venant on dirait des asticots dont naîtraient les étoiles
Il y a un sous-marin ennemi qui en voulait à mon amour
Il y a mille petits sapins brisés par les éclats d’obus autour de moi
Il y a un fantassin qui passe aveuglé par les gaz asphyxiants
Il y a que nous avons tout haché dans les boyaux de Nietzsche de Goethe et de Cologne
Il y a que je languis après une lettre qui tarde
Il y a dans mon porte-cartes plusieurs photos de mon amour
Il y a les prisonniers qui passent la mine inquiète
Il y a une batterie dont les servants s’agitent autour des pièces
Il y a le vaguemestre qui arrive au trot par le chemin de l’Arbre isolé
Il y a dit-on un espion qui rôde par ici invisible comme l’horizon dont il s’est indignement revêtu et avec quoi il se confond
Il y a dressé comme un lys le buste de mon amour
Il y a un capitaine qui attend avec anxiété les communications de la T.S.F. sur l’Atlantique
Il y a à minuit des soldats qui scient des planches pour les cercueils
Il y a des femmes qui demandent du maïs à grands cris devant un Christ sanglant à Mexico
Il y a  le Gulf Stream qui est si tiède et si bienfaisant
Il y a un cimetière plein de croix à 5 kilomètres
Il y a des croix partout de-ci de-là
Il y a des figues de Barbarie sur ces cactus en Algérie
Il y a les longues mains souples de mon amour
Il y a un encrier que j’avais fait dans une fusée de 15 centimètres et qu’on n’a pas laissé partir
Il y a ma selle exposée à la pluie
Il y a les fleuves qui ne remontent pas leur cours
Il y a l’amour qui m’entraîne avec douceur
Il y avait un prisonnier boche qui portait sa mitrailleuse sur son dos
Il y a des hommes dans le monde qui n’ont jamais été à la guerre
Il y a des Hindous qui regardent avec étonnement les campagnes occidentales
Ils pensent avec mélancolie à ceux dont ils se demandent s’ils les reverront
Car on a poussé très loin durant cette guerre l’art de l’invisibilité

 

*Славуты французскі паэт Гіём Апалінэр (1880-1918) паходзіў з беларускага шляхетнага роду Кастравіцкіх. Яго маці Анжаліка Кастравіцкая была дачкой штабс-капітана расійскага войска Міхала-Апалінарыя Кастравіцкага, які ўдзельнічаў у паўстанні 1863 года. Родавы маёнтак Кастравіцкіх Дарожкавічы (Дзісненшчына) быў канфіскаваны пасля паўстання расійскім урадам. Дзед Апалінэра з сям’ёй эміграваў у Італію, дзе і нарадзіўся Апалінэр і дзе прайшло яго дзяцінства.

**Надрукавана ў кніге «Каліграмы», у раздзеле «Снарады колеру месяца».