Домой Анатолий Санотенко Вуліцы Бабруйска

Вуліцы Бабруйска

(Трэцяя глава рамана «Надзвычайныя прыгоды Вацлава   Прынцыпу, або –  Бабруйск і яго жЫвёлы»)

Чытаць па-руску: http://babruysk.by/ulicy-bobrujska/

вуліцы, Бабруйск

 
Вуліцы Бабруйска – гэта яшчэ адна песня.

Савецкая такая песня – з прыпевам, з шаманскімі камланьнямі, з ідэалагічным прытанцоўваннем…

Да уж, чаго-чаго, а камуністычнай сімволікі ў назвах бабруйскіх вуліц было «прыкапана» нямерана. І – не «адкапана».

Вацлаў Сігізмундавіч Прынцып, галоўны рэдактар ​​«Перадапошніх навінаў», не пераставаў здзіўляцца гэтаму факту з тых часоў, як прыехаў у Бабруйск.
Увесь свет даўно ўжо ведаў: мы гаворым Гітлер – разумеем Сталін, мы гаворым Сталін – разумеем Гітлер…

А тут – цэлая кагорта, шайка-лейка паплечнікаў Іосіфа Вісарыёнавіча, а таксама яго «папярэдніка» – нямецкага платнага агента Ульянава-Леніна…

Усе яны былі «ўвекакалечаны» ў назвах бабруйскіх вуліц, – і гэта пасля развязанага масавага тэрору, знішчэння «колеру нацыі» (і не адной нацыі – многіх!), пасля злачынстваў супраць чалавечнасьці!..

Што ж тычыцца «ганаровага нямецкага шпіёна» – грамадзяніна Ульянава па мянушцы Ленін, – ён таксама не пазбег «увекавечвання». Хоць гэта менавіта Ульянаў-Ленін – першапачаткова – планаваў вынішчэнне дзесяці адсоткаў тых народаў, якія насяляюць Расію і навакольныя «губерніі». Гэта значыць – генацыд па класава-ідэалагічным прынцыпе.

Ульянаў-Ленін не толькі стаяў балванам на плошчы свайго імя і ў іншых надта грамацкіх «вобщественных» месцах Бабруйска. Ён быў яшчэ «зафіксаваны» ў назвах двух вуліц і завулка. А каб мала не здалося!

Каго толькі не было там, у назвах, бабруйскіх вуліц! Якіх любата-камуністаў! Прасцей было б пералічыць тых, хто «адсутнічаў», чым тых, хто – «існаваў у асартыменце».

Ф. Дзяржынскі, У. Ульянаў-Ленін, Я. Свярдлоў, А. Мяснікоў (Мяснікян), С. Кіраў, Н. Крупская, В. Валадарскі, В. Мянжынскі, М. Калінін, Г. Арджанікідзе, В. Куйбышаў, К. Варашылаў, М. Фрунзе, М. Тухачэўскі, П. Войкаў, М. Урыцкі…

Як жартавалі з гэтай нагоды карэнныя бабруйчане: «Выходзіш на вуліцу – а там палітбюро «засядае»!»

«Такі так, – адказвалі ім іншыя, такія ж карэнныя. – Тыя, хто засядзеліся..»

Потым «ішоў» менш ранжыраваны «баявы атрад»: Г. Катоўскі, С. Лазо, Н. Астроўскі, Н. Шчорс, Д. Фурманаў, В. Чапаеў.

Але акрамя «імёнаў», былі ў назвах вуліц яшчэ і «паняцці». Так бы мовіць, другасныя ідэалагічныя прыкметы…

Вуліца Камуністычная, Пралетарская, Савецкая, Сацыялістычная, Кастрычніцкая, Камсамольская, Піянерская, Інтэрнацыянальная, Першамайская, Осоавиахимовская, Чангарскай, Чырванасьцяжная, Чырвонаармейская, 40 год Кастрычніка, 50 год Кастрычніка, 50 гадоў ВЛКСМ, 50 год БССР, 1 траўня, 10-га з’езду Саветаў, Парыжскай Камуны, завулак Рэвалюцыйны…

Але і гэтага мала! Як у рэдкага «вырадка» прысутнічалі ў назвах мясцовых вуліц і «трынітарныя прыкметы» – замежныя: вуліцы К. Маркса, Ф. Энгельса, Р. Люксембург, К. Лібкнехта, Г. Дзімітрава, Э. Тэльмана, анархістаў Н. Сака, Б. Ванцэці…

Туды ж і «аббревиатурные шэдэўры»: КІМ (якое нагадвае паўночнакарэйскую  камуністычную дынастыю, але на самой справе – Камуністычны Інтэрнацыянал Моладзі), МОПР  (назва, што вельмі «паходзіць» на пароду сабак, і ўсё ж такі – Міжнародная арганізацыя дапамогі рэвалюцыянерам, – то бок арганізацыя для раздзімання «сусветнага пажару»…)

Вацлаву Сігізмундавічу, як чалавеку новаму, у горадзе «ідэалагічных пачвараў» усё было цікава.

Вацлаў Сігізмундавіч нават падумваў адкрыць на гэтай глебе бізнэс: арганізоўваць, скажам, платныя экскурсіі па бабруйскаму «ідэалагічным запаведніку». Па месцах, так бы мовіць, пражывання «святых ідэалагічных жывёл».

Тым больш што вярталіся цалкам сабе маразматычныя («міазматычныя», – як ён казаў) часы, і такі вось «постмадэрнізм» быў вельмі дарэчны.

Але, вядомая справа, з такім бізнэсам у Вацлава Сігізмундавіча не зраслося.

І то – хто ж яму дазволіць здзекавацца над татэмнымі «бабруйскімі жЫвёламі»?! Яны ж – святыя! недатыкальныя! «Слуп і падстава» бабруйскага запаведніка!.. Во як! Не больш не менш.