Домой Анатолий Санотенко У АКОПЕ

У АКОПЕ

Гіём Апалінэр

                                            (УЛАДЗІМІР  КАСТРАВІЦКІ*)

 

Працяг Літаратурнага марафона імя Апалінэра (пачатак –17-га верасня):  http://babruysk.by/litaraturny-marafon-imya-giyoma-apalinera/

Гіём Апалінэр, вершы, пераклад, Анатоль Санаценка

З кнігі «Каліграмы»

 

 У АКОПЕ**

Я кідаюся да цябе і мне здаецца што ты таксама кідаешся мне насустрач

Нейкая сіла зыходзіць з нас як агонь і сплаўляе ў адно

І  тут  перашкода ўзнікае з-за якой мы не можам бачыць адзін аднаго

Перада мной сцяна абсыпаецца з вапны

Уся ў расколінах і заломах яна

Рыдлёўкі пакінулі ў ёй доўгія  гладкія зрэзы

як быццам угрызаліся яны ў стэарын

А вуглы выступаў даўно ўжо збіты салдатамі майго разліку што праходзілі тут

У гэты вечар у душы маёй пустата як бездань глыбокая

У якую безупынна падаеш падаеш і не знаходзіш на што абаперціся

І няма за што ўчапіцца

Тое што падае але жыве на пачварных істот падобна

якія раняць мяне і з’явіліся невядома адкуль

Але думаю я што прыходзяць яны з жыцця адмысловага роду

з жыцця што схаванае ў будучыні ў сырой неапрацаванай будучыні

якую мы не змаглі яшчэ вырасціць выгадаваць і ачалавечыць

У гэтай вялікай пустаце маёй душы не хапае сонца не хапае таго што яе асвяціла б

Але гэта толькі ў сённяшні вечар, а не заўсёды

На шчасце, толькі ў сённяшні вечар

У іншыя дні я ўз’ядноўваюся з табой

У іншыя дні я суцяшаю сябе ў адзіноце і ва ўсіх гэтых жахах

Тым што ўяўляю тваю прыгажосць

Над  усім захопленым светам яе узвышаючы

А затым пачынаю я думаць што ўсё гэта дарэмна

Ні пачуццём не спасціг я яе

Ні нават словамі

І таму марна імкненне маё да прыгажосці

Ці існуеш ты каханне маё

Альбо толькі вобраз стварыў я

Каб запоўніць сваю адзіноту

Можа ты адна з тых багінь што прыдумалі грэкі каб паменшыць свой смутак

О багіня мая я кахаю цябе нават калі ты толькі ў маім уяўленні

 

 

Dans l’abri-caverne

Je me jette vers toi et il me semble aussi que tu te jettes vers moi

Une force part de nous qui est un feu solide qui nous soude

Et puis il у a aussi une contradiction qui fait que nous ne pouvons nous apercevoir

En face de moi la paroi de craie s’effrite

Il у a des cassures

De longues traces d’outils traces lisses et qui semblent être faites dans de la stéarine

Des coins de cassures sont arrachés par le passage des types de ma pièce

Moi j’ai ce soir une âme qui s’est creusée qui est vide

On dirait qu’on у tombe sans cesse et sans trouver de fond

Et qu’il n’y a rien pour se raccrocher

Ce qui у tombe et qui у vit c’est une sorte d’êtres laids qui me font mal et qui viennent de je ne sais оù

Oui je crois qu’ils viennent de la vie d’une sorte de vie qui est dans l’avenir dans l’avenir brut qu’on n’a pu encore cultiver ou élever ou humaniser

Dans ce grand vide de mon âme il manque un soleil il manque ce qui éclaire

C’est aujourd’hui c’est ce soir et non toujours

Heureusement que ce n’est que ce soir

Les autres jours je me rattache à toi

Les autres jours je me console de la solitude et de toutes les horreurs

En imaginant ta beauté

Pour l’élever au-dessus de l’univers extasié

Puis je pense que je l’imagine en vain

Je ne la connais par aucun sens

Ni même par les mots

Et mon goût de la beauté est-il donc aussi vain

Existes-tu mon amour

Ou n’es-tu qu’une entité que j’ai créée sans le vouloir

Pour peupler la solitude

Es-tu une de ces déesses comme celles que les Grecs

avaient douées pour moins s’ennuyer

Je t’adore ô ma déesse exquise même si tu n’es que dans mon imagination

 

*Славуты французскі паэт Гіём Апалінэр (1880-1918) паходзіў з беларускага шляхетнага роду Кастравіцкіх. Яго маці Анжаліка Кастравіцкая была дачкой штабс-капітана расійскага войска Міхала-Апалінарыя Кастравіцкага, які ўдзельнічаў у паўстанні 1863 года. Родавы маёнтак Кастравіцкіх Дарожкавічы (Дзісненшчына) быў канфіскаваны пасля паўстання расійскім урадам. Дзед Апалінэра з сям’ёй эміграваў у Італію, дзе і нарадзіўся Апалінэр і дзе прайшло яго дзяцінства.

** Упершыню ў «Ла Гранд Рэвю», Лістапад 1917 г., № 11.
Напісана на фронце ў пачатку кастрычніка 1915 г. (У часопісе датуецца снежнем) і адрасавана Мадлен Пажэс – каханай
Апалінэра.