Домой Анатолий Санотенко Шлях Прынцыпа

Шлях Прынцыпа

(Глава рамана «Надзвычайныя прыгоды Вацлава Прынцыпу, або –  Бабруйск і яго жЫвёлы»)

Чытаць па-руску: http://babruysk.by/put-principa/

Анатоль Санаценка, раман

Вацлаў Сігізмундавіч Прынцып, – а гаворка менавіта пра яго, – галоўны рэдактар ​​«Перадапошніх навінаў», ня быў карэнным бабруйчанінам.

Гэта ён ужо потым укараніўся. Прычым, так, што цягнулі-цягнулі – ня выцягнулі, ціснулі-ціснулі  – ня выціснулі, выжывалі-выжывалі – ня выжылі.

Прыехаў ён у Бабруйск – у свой час – дзеля цікавасці. Каб сябе выпрабаваць.

Застаўся ж – з прынцыпу (не вельмі выступаючы супроць свайго прозвішча).

І яшчэ – дзеля цікавасці застаўся.

А трэба сказаць, Вацлаў Сігізмундавіч ужо з юнацтва вельмі ўжо любіў над сабой эксперыментаваць. Ставіць сабе загадзя невыканальныя мэты – і дасягаць іх.

Напрыклад – вывучыць французскую мову за два месяцы…

Ці – зачараваць сабой самую выдатную, самая недаступную жанчыну…

Скокнуць з самалёта і раскрыць парашут у апошні момант…

Або вось – залезці пад ваду і праседзець там без паветра не дзве хвіліны, як іншыя, а –чатыры-пяць.

І яшчэ – па некаторай аналогіі (на самай, зрэшты, удалай) – «пражыць» у беспаветранай прасторы дыктатуры дзесяць, пятнаццаць, дваццаць гадоў, хоць даўно б мог з’ехаць…

Таму яго «прынцыповае» месцажыхарства ў Бабруйск таксама было своеасаблівым эксперыментам.

У першую чаргу – над сабой.

Але мясцовыя «падонкаффскіе» улады неўзабаве падумалі, што – над імі. Над іх цярпеннем.

Такія вось светапоглядныя праблемы здарыліся ў іх. Такія вось фобіі й комплексы ўладнай непаўнавартаснасці.

Але ж – не! У Прынцыпу быў свой шлях, свая дарога. Шлях самурая (як бы мы цяпер сказалі) у сучасным свеце.

Прычым – у выпадку нейкай ганьбы – харакіры ён гатовы быў зрабіць не толькі сабе, але і – зладзейкаватым чыноўнікам,  злодзеям-бюракратам… Прынамсі, – інфармацыйнае харакіры.

Бязглуздыя, але зладзеяватыя постсавецкія чыноўнікі – дзе б ён ні працаваў – адчувалі гэта і – на ўсялякі выпадак – баяліся. (І не толькі – на ўсялякі, але нярэдка – на цалкам сабе канкрэтны).

Вацлаў Сігізмундавіч не любіў усяго гэтага, што ў іх было ў звычаі, – крадзяжоў, хабарніцтва, фантастычнае подласці, баснаслоўнае хлусні…

Не раз, не раз ён праходзіў гарачым жалезам па іх пяшчотным карупцыйных целам, пакідаючы таўро ганьбы.

Журналісцкія расследаванні Прынцыпа, бывала, дасягалі такога градуса, што не вытрымлівалі нават дасведчаныя, прапаленыя рэдактары тых выданняў, дзе ён у юнацтве-маладосці працаваў. І не таму, што Вацлаў Сігізмундавіч ў чымсьці памыляўся, падстаўляў рэдакцыю, – такога ніколі не было, Прынцып працаваў акуратна, меў дакументы і сведкаў, – а таму што надта горача станавілася. Як у пекле. Ці – у мартэнаўскім цэху.

Зразумела, што, быўшы такім, якім ён быў, Вацлаў Сігізмундавіч нярэдка мяняў рэдакцыі. Пакуль вось не «зафіксаваўся», набыўшы ў сваю ўласную ўласнасць газету «Перадапошнія навіны».

Чаго граху таіць, Прынцып даўно прыглядаўся да Бабруйску. Гэты горад, асабліва яго легенды і міфы, – Вацлава Сігізмундавіча занадта ўжо прыцягвалі. У тым ліку – як вопыт. Жыццёвы, філасофскі, творчы (патрэбнае – падкрэсліць)…

І калі з’явіўся фантастычная магчымасць паехаць туды, у гэты легендарны горад, – узначаліць газету і працаваць «па профілі», – ён, вядома, не адмовіўся.

Хто ж ад лёсу свайго адмаўляецца?