Домой Анатолий Санотенко НА РАГУ

НА РАГУ

        Гіём Апалінэр

                                            (УЛАДЗІМІР  КАСТРАВІЦКІ*)

 

Пачатак Літаратурнага марафона імя Апалінэра (17-га верасня):  http://babruysk.by/litaraturny-marafon-imya-giyoma-apalinera/

Гіём Апалінэр, вершы, пераклады, Анатоль Санаценка

  З ранніх вершаў

 

                                          НА РАГУ**                         

Жабракі стаяць на рагу, чакаючы – ці нойме бос іх на працу.

Рукі ў кішэнях трымаюць дрыжаць, збіваюць падэшвы, як у танцы.

Яны не знаёмыя і не размаўляюць ніколі.

Часам  хтосьці ўспомніць Бога і скажа: «Даволі».

 

Экіпажы рамізнікаў абдаюць іх вадой каля тратуара,

Мінакі ў паліто іх штурхаюць у бок, і ў душах даўно толькі шнары.

Дождж нярэдка да костак іх пранімае, і вільгаць у вачах.

Уздымаюць каўнер пінжака, з кашлем кажуць: «Жыццё – гэта жах».

Просяць услых: «Святы Божа, здзейсні нашыя мары».

 

Гэта будзе цягнуцца да дня, калі ў бальніцы –

Апошні кашаль, рэшта жыцця, а ў думках «Усё, гэта вечка».

І заплача стары, як хлапчук, будзе трызніць, маліцца:

«Мо цяпер міласэрны Божа нойме на працу навечна?»

 

                                      LE COIN

Les vieux miséreux attendent, en battant la semelle, qu’un patron les embauche.
Ils attendent et frissonnent, les mains dans les poches,
Ils ne se parlent pas entre eux car ils ne se connaissent pas.
Parfois l’un d’eux murmure Nom de Dieu tout bas.

Les fiacres en roulant près du trottoir, les éclaboussent
Les passants en pardessus, sans les voir les repoussent
La pluie souvent fes mouifle jusqu’aux os
Ils relèvent le col de la veste courbent un peu plus le dos
Disent Sacré bon Dieu de bon Dieu et toussent.

Ça durera jusqu’au jour où dans l’hôpital
Ils cracheront le reste de la vie en noir en pensant «Ça y est jusqu’à la gauche»
Ils pleureront peut-être comme un petit gosse qui a mal
Et crèveront en murmurant: C’est-y l’bon Dieu qui m’embauche?

 

*Славуты французскі паэт Гіём Апалінэр (1880-1918) паходзіў з беларускага шляхетнага роду Кастравіцкіх. Яго маці Анжаліка Кастравіцкая была дачкой штабс-капітана расійскага войска Міхала-Апалінарыя Кастравіцкага, які ўдзельнічаў у паўстанні 1863 года. Родавы маёнтак Кастравіцкіх Дарожкавічы (Дзісненшчына) быў канфіскаваны пасля паўстання расійскім урадам. Дзед Апалінэра з сям’ёй эміграваў у Італію, дзе і нарадзіўся Апалінэр і дзе прайшло яго дзяцінства.

**З «Рэйнскіх вершаў», якія не ўвайшлі ў кнігу «Алкаголі». Напісана прыкладна ў 1901-1902 гг.

На беларускую мову верш раней не перакладаўся.

ОСТАВЬТЕ ОТВЕТ

Напишите свой комментарий!
Введите здесь ваше имя