Домой Анатолий Санотенко Чырвоны мэр

Чырвоны мэр

(Глава рамана «Надзвычайныя прыгоды Вацлава Прынцыпу, або –  Бабруйск і яго жЫвёлы»)

Чытаць па-руску: http://babruysk.by/krasnyj-mer/

Анатоль Санаценка, раман

Будучы прызначаным на гэтую пасаду Вярхоўным гаў-гаў-камандуючым, Фёдар Уладзіміравіч Рагачоўскі адразу ж назваўся «чырвоным мэрам». (Далёка не адыходзячы ад «Капіталу», а таксама ад Маркса, Энгельса і Леніна, якія ўжо чакалі яго з гэтай нагоды ў піўной непадалёк).

Але, паколькі ніхто Рагачоўскага ў мэры не выбіраў, пасаду яго афіцыйна называлася па-ранейшаму: «старшыня Бабруйскага гарвыканкама».

А вось Вацлаў Сігізмундавіч Прынцып, галоўны рэдактар ​​«Перадапошніх навінаў», называў Рагачоўскага няйначай як «здраднікам Бабруйскага гарвыканкама», – гуляючыся са словамі ў іх рускім варыянце: председатель – пред(сед)атель.

І пазней аказалася, што гэтая «назва» была больш дакладнай…

Яшчэ было б інакш! Прынцып ніколі не памыляўся ў сваіх вызначэннях. Скажа – як прыпячатае.

За гэта «кіроўная бюракратыя» яго і не любіла.

Але разбярэмся – для будучых пакаленняў – чым абраны на выбарах мэр адрозніваецца ад прызначанага «старшыня гарвыканкама», які, так бы мовіць, «глядзіць» за горадам – у інтарэсах «кіроўнай бюракратыі» і яе самага галоўнага пахана?

Правільна, – мэр ўсё ж вымушана праводзіць палітыку ў інтарэсах мясцовых жыхароў, якія яго і выбралі.

А «старшыня» – глядзіць у рот таму, хто яго прызначыў на гэтую пасаду, і праводзіць палітыку свайго «боса». А не – «людскую» палітыку ён праводзіць.

Гэта значыць – ён фактычна здраджвае інтарэсам гараджанаў (то бок – прадае іх за пасаду, нейкія выгоды і цалкам канкрэтныя, па «паняццях», грошы).

Таму ён і ёсць здраднік. Як інакш гэта назваць?

Такім чынам, стаўшы «здраднікам» – пред(сед)ателем – Бабруйскага гарвыканкама, Рагачоўскі неадкладна заявіў: я – як быў – так і застаюся прыхільнік камуністычных ідэй. І ад свайго не адступлюся!

Такім чынам – лічыце мяне «чырвоным мэрам», і не іначай.

За словамі пайшлі справы.

Рагачоўскі доўгі час стрымліваў развіццё ў горадзе прыватнага бізнесу. Лічачы яго інтрыгамі «імперыялізма». Падступнай задумай Захаду.

У навакольных гарадах бізнэс, гандаль, паслугі – квітнелі. А ў Бабруйску толькі напрыканцы 20-га стагоддзя, са скрыпам, адкрылася адно прыватнае кафэ, аптэка, ды некалькі прыватных крамаў.

Ды і то – не проста так: адкрыліся яны па асабістым дазволе Рагачоўскага. Ён нават прысутнічаў на іх «прэзентацыі», стужачку перарэзаў… Ну, вы зразумелі – што тут да чаго…

Трэба сказаць, «нашыя» камуністы-рэваншысты вельмі хутка «разьнюхалі» тую выгаду, што нясе ім прадпрымальніцтва, камерцыя, які толькі-толькі нараджаліся. І, разнюхаўшы гэта, вырашылі ўзначаліць «працэс». Каб не толькі бізнэс быў пры іх, але каб – у першую галаву – ад іх (як і раней) залежала: быць ці не.

Ну там ліцэнзіі ўсялякія, пасведчанні, іншы дазвол, ўзгадненне…

Увогуле – класіка «карупцыйнага жанру».

Былі камуністама і камсамольцамі, сталі, разумееце, «камерсантамі» – відавочнымі і таемнымі.

Рагачоўскі спачатку з гэтай нагоды «тармазіў», але потым яму растлумачылі.

Растлумачылі ўсе выгады і перавагі ад такога «кіраўніцтва» бізнесам.

І ён, неахвотна, стаў адпускаць сямідзесяцігадовыя «камуністычныя» лейцы. То – як ужо гаварылася – краму пад яго кіраўніцтвам адкрыюць, то вось камерцыйную аптэку…

А асабісты яго камерцыйны праект – крыху пазней – стаў загарадны рэчавы рынак. Які ён «заснаваў» і «зацвердзіў» з начальнікам Упраўлення гандлю Корбутам.

Вырашыў – па ўсёй бачнасці, – у духу часу, арганізаваць сабе запасны фінансавы аэрадром.

Але заснаваць – заснавалі, а гандляваць там хто будзе?

Ну, гэта гора – не бяда. Бо ўлада – у нас! Гэта значыць – у іх: Рагачоўскага і Корбута.

Распарадзіліся «мадэрнізаваць» гарадскі рынак, з памяншэннем колькасці гандлёвых месцаў.

А тых, хто не «змясціўся», як статак, загналі на свой, стала быць, кірмаш.
Спецыяльна, як загон, – для іх, прадпрымальнікаў, – уладкаваны.

Вацлаў Прынцып адразу раскусіў план Рагачоўскага-Корбута. І даў у «Перадапошніх навінах» серыю выкрывальных артыкулаў.

«Выкрыты» – да негліжэ – Рагачоўскі  (улада я алі не ўлада!?) – наслаў на газету Прынцыпа пазапланавую падатковую праверку. Якая, набегшы акі саранча, месяц сядзела, варушачы лапкамі, у рэдакцыі.

У выніку ўсё гэта каштавала Вацлаву Сігізмундавічу загубленых нерваў, часу і двух тысячаў паўночнаамерыканскіх даляраў, – штрафу.

Але для Рагачоўскага і Корбута гэта таксама не прайшла бясследна: неўзабаве пасля гэтага яны былі звольненыя са сваіх пасадаў… наўпрост у цемру гісторыі…